Bolivia, Sucre en nog meer Sucre

14 mei 2018 - Salta, Argentinië

Terug in La Paz gingen we ons voorbereiden op het letterlijke hoogtepunt van onze reis: de Huaynapotosi! Deze berg is 6088 meter hoog en schijnt één van de makkelijkste te beklimmen bergen boven de 6000 meter te zijn. Makkelijkst is dus duidelijk iets anders dan makkelijk. Ter mentale en fysieke voorbereiding hebben we eerst een paar dagen doorgebracht in La Paz. We hebben de stad wat beter verkend (veel en lekker gegeten), de heksenmarkt bezocht en een uitstapje gemaakt naar Valle de la Luna. 
La pazLa paz 2La paz 3Valle de la luna

Op een gegeven moment moesten we er toch echt aan geloven en vertrokken we samen met Sander, Rik en Justine voor de driedaagse tour naar de top. Met de auto werden we naar het basecamp gebracht, waar we de eerste dag mochten oefenen met ijsklimmen. We hebben verschillende technieken geoefend voor het lopen op een gletser, gingen abseilend de gletsjer af en klommen een andere wand steil omhoog met onze pikhouwelen. Dit ging uiteraard niet zonder bloopers, maar de filmpjes bewaren we voor thuis. Na deze mooie dag was de tour wat ons betreft al geslaagd! 
AbseilenGletsjerklimmenGletsjerklimmen 2 

Dag 2 liepen we in 2 uur van ons basecamp op 4700m naar de refugio op 5200m hoogte. Op deze hoogte en met al onze klimspullen was dit zwaarder dan gedacht. Gelukkig konden we de rest van de dag lekker rustig aan doen en van de omgeving genieten! Tot nu toe leek het allemaal nog wel relaxed en hier genoten we dan ook maar volop van. Intussen begonnen de kriebels over die bergtop wel langzaam wat toe te nemen... We hadden gehoord dat slechts 40% de top bereikt en dat zou betekenen dat dat er maar 2 zouden zijn van ons groepje... We waren erg benieuwd wie dat dan zouden zijn en waren eigenlijk vooral vastberaden gewoon met zijn allen boven te komen. 
We moesten direct na het avondeten proberen te slapen. Om 00.00 zouden we namelijk gewekt worden om te ontbijten en ons klaar te maken, zodat we rond 01.00 konden vertrekken. Voetje voor voetje begonnen we te lopen in het donker. De gids Theo voorop, Yvonne er achteraan en vervolgens Hindrik. We zaten met zijn drieën aan elkaar vast met een touw, voor het geval iemand zou vallen. Gestaag klommen we omhoog en merkten we dat het ademen steeds moeilijker ging. Het tempo werd dan ook steeds iets langzamer. Om jullie een indruk te geven: de afstand was 2,7 kilometer en we hebben er ongeveer 5 uur over gedaan om boven te komen. Af en toe mochten we een korte rustpauze van Theo, maar hij stelde met name vaak voor dat we beter terug konden gaan als we moe waren. Hij leek er niet echt zin in te hebben. Fijne coach! Gelukkig zei hij bij 6000 meter wel ein-de-lijk dat we naar de top zouden gaan en daarna pas terug naar beneden. De laatste 80 meter liepen we over een smalle richel, met aan beide kanten een diepe afgrond. Verbazingwekkend genoeg waren we daar tijdens het lopen helemaal niet mee bezig. En toen er een top leek te zijn durfden we bijna nog niet te geloven dat we er waren, aangezien er nog niemand anders was... Tot Theo het bevestigde. Yes, we hebben het gehaald!! Woow!!!! Vervolgens kwamen ook de anderen van ons groepje aan op de top. Jiehoee, we zijn er allemaal!! 
Op de topUitzicht vanaf de topHuaynapotosiDe richelGletsjer 

Na een korte fotoshoot zijn we snel weer naar beneden gegaan. Het was namelijk vreselijk koud daar boven. Het afdalen ging gelukkig een stuk sneller, maar hadden we wel onderschat. Normaal lopen we altijd met gemak een berg af, maar nu protesteerde ons lijf toch wel her en der. Na twee uur waren we terug bij onze berghut en mochten we even uitrusten en vooral nagenieten van de prestatie. Terug in La Paz hebben we dit met ons groepje gevierd door lekker uit eten te gaan bij de Cubaan. 

We zijn nog een aantal dagen in La Paz gebleven om bij te komen alvorens we doorreisden naar Cochabamba. Het was inmiddels eind april, dus Koningsdag! In Cochabamba organiseerde een taalschool een Kingsday party met bitterballen, waar wij ons natuurlijk wel even moesten laten zien. We hebben lekker fout twister gespeeld, waarbij Hindrik de eerste ronde won en gekroond werd tot koningin. Het niveau is dus wel duidelijk ;) 
TwisterBitterbalKoningsdag 

Na ons Nederlandse moment in Cochabamba besloten we op zoek te gaan naar Dinosauriërs, althans de voetafdrukken. Bij het dorpje Torotoro zijn die namelijk gevonden. Om daar te komen moesten we 5 uur in een minivan hobbelen over zand- en grindwegen. De volgende dag konden we ons melden bij de gidsen en werden we meegenomen naar verschillende mooie plekken. Het leukste van die dag was de klim- en klautertocht door de grotten. Echt een speelparadijs voor grote kinderen!
Ciudad de ItasTorotoro

De dag erna werden we meegenomen naar de plek waar de voetafdrukken van dinosauriërs zijn gevonden. Uiteraard na onderlinge discussies (mannen tegen de vrouwen) of ze nou wel of niet echt zouden zijn, besloten we maar het voordeel van de twijfel te geven: het klonk wel plausibel. De plek waar de afdrukken zijn gevonden was voorheen modder en na het inslaan van de meteoriet lang lang geleden is deze modderbodem versteend. Het verhaal van de meteoriet hadden we natuurlijk ook al in Mexico gehoord, dus dan moest het wel waar zijn. Oordeel zelf! 
Echt of nepCanyon 2Canyon 3

Op 30 april waren we terug in Cochabamba en hadden we een volgend feestje: we waren namelijk precies 1 jaar onderweg! Samen met Koen en Liset hebben we dit dan ook goed gevierd met een heerlijk etentje. 
1 jaar onderweg

Het was weer tijd om verder te gaan en we wilden graag Sucre bezoeken. Het is namelijk een mooie witte stad, waar we goede verhalen over hadden gehoord. Het begon inderdaad goed, de mensen waren vriendelijk en blij dat we er waren. Zo blij zelfs, dat ze ons graag langer wilden houden. Er waren namelijk demonstraties en stakingen die steeds groter werden, wat inhield dat de hele stad en provincie waren afgesloten. Het begon vrij onschuldig. We zaten een kopje koffie te drinken en de één na de ander kwam de straat in rijden en keerde vervolgens om en wij vroegen ons af waarom toch. Toen we weg liepen kwamen we er achter waarom er zoveel mensen de 'verkeerde straat' in waren gereden: er zat een groepje mensen midden op straat met een groot spandoek. Hier konden we eerst wel om lachen. Toen de volgende dag de hele stad afgesloten was met busjes konden we er al iets minder om lachen. Toen we een week later toch echt weg wilden en hiervoor 40km moesten lopen om de provincie uit te komen was de lol er wel vanaf. Maar wat was het fijn om daarna weer vrij te zijn!! 
SucreNieuwe baanBlokkadeGezelschapKerkje onderwegBlokkade 2

Omdat we wel klaar waren met de stakingen, de onrust, etc. besloten we zo snel mogelijk uit Bolivia weg te gaan. Na onze flinke wandeling namen we een nachtbus en de volgende middag stonden we in Salta, Argentinië! Om ons gevoel van vrijheid nog wat te versterken gingen we nu dan toch echt proberen een auto te huren. Tijdens ons eerdere bezoek waren namelijk alle auto's weg. Gelukkig was er nu wel één beschikbaar! De route was super mooi en afwisselend! We reden eerst richting het zuiden, waar we door een prachtig berglandschap langs Cachi en Cafayate reden. We hebben in een klein dorpje onderweg gekampeerd en uiteraard de lokale wijn geproefd.
Zuidelijke routeWijnZuidelijke route 2

Na de ronde in het zuiden, gingen we naar het noorden. In dit gebied liggen veel gekleurde bergen en een zoutvlakte. We overnachtten in Tilcara, waar we een peña hebben bezocht: hier wordt door een bandje traditionele muziek gespeeld tijdens het eten van lokale gerechten. De route in het noorden was erg mooi en toch heel anders dan in het zuiden. Ook de zoutvlakte was weer leuk om te zien, aangezien deze kurkdroog was!
7 kleurige berg14 kleurige bergZoutvlakteZoutvlakte 2 

Vanuit Salta besloten we te 'flash'packen om snel naar de Iguacu watervallen te gaan. We namen een vliegtuig naar Foz do Iguacu en stonden diezelfde middag nog in Brazilië. 

Foto’s

7 Reacties

  1. Inge:
    9 juni 2018
    Leuk leuk leuk!! Prachtige verhalen en foto's weer, geniet er nog even van de laatste dagen! 😘
  2. Jellie:
    9 juni 2018
    Valle de la luna..grrrrr😫😶vreselijke hoogtes. natuurlijk prachtige natuur. En SUPER dat jullie de top hebben bereikt ! KNAP WERK!
    Weer een mooi verhaal en leuke foto's.
    Nog maar even genieten ..einde reis in zicht..
  3. Anneke:
    10 juni 2018
    Heerlijk om te lezen! Wat een avonturen weer! Dat jaar reizen is echt snel om gegaan! Nu nog flink genieten de laatste dagen!! Tot snel! Xx
  4. Herdis:
    10 juni 2018
    Toppers dat jullie die top hebben bereikt! Heel erg mooie verhalen en foto's weer :) jammer van Sucre, maar zo te lezen hebben jullie je niet verveeld verder! Geniet van de laatste week en tot gauw! X
  5. Silvia:
    10 juni 2018
    Jullie mogen wel super trots zijn dat de top is behaald. Ik had eigenlijk ook niet anders verwacht. Stelletje doorzetters!!! Maar super knap. Mooie natuur en geweldig mooie foto's. Fijn dat we zo op afstand kunnen meegenieten. Het einde van jullie lange reis is in zicht en kan het aftellen beginnen. Geniet nog van de dagen in Rio en tot snel.
  6. Benny:
    11 juni 2018
    Gave foto's weer!! Veel plezier in Brasil!
  7. Janneke Klein Gunnewiek:
    15 juni 2018
    Ik hoorde dat jullie weer terug zijn gegaan? Of was dat al het plan?
    Veel plezier in Brazilie! Kijken of het lukt om de Portugese taal nog even te leren;)

Jouw reactie